02.02 | Εισαγωγή – Βιβλία Αλήθειας – Truth Legacy Books

2. Εἰσαγωγή

ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΑΔΙΑΒΛΗΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

A- A A+

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ἐπαναφορᾶς στὴν ἐπιφάνεια τῆς ἀρχαίας σοφίας –ἐμπλουτισμένης, φυσικά, ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες τῶν αἰώνων ποὺ μεσολάβησαν– καὶ ἡ γνωστοποίησή της στὸ εὐρύτερο κοινό, πηγάζει ἀπὸ τὸν προβληματισμὸ ποὺ δημιουργεῖ ἡ σημερινὴ κατάσταση, ἰδιαίτερα στὴ χώρα μας, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες. Πρόκειται γιὰ μιὰ κατάσταση ἐξαιρετικὰ ἀνησυχητικὴ καὶ διαπιστωμένη ἀπὸ ὅλους. Ὁ λαός μας κατάντησε ἕνας λαὸς χωρὶς ἰδανικὰ καὶ σχεδὸν χωρὶς ἐλπίδα γιὰ καλυτέρευση, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ μας ζοῦν μακριὰ ἀπὸ κάθε κανόνα ἀξιοπρέπειας, κάθε κανόνα ποὺ ρυθμίζει τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις.

Βρισκόμαστε, θὰ μποροῦσε γενικὰ νὰ πεῖ κανείς, στὸ σημεῖο ὅπου ὁ πολιτισμός μας, σὰν προέκταση τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, ἐνῶ βρίσκεται στὸ ἀποκορύφωμα τοῦ θριάμβου του, γνωρίζει ταυτόχρονα καὶ τὴν τραγωδία.

Πάρα πολλοὶ ἄνθρωποι εἶχαν πιστέψει ὅτι μετὰ τὴ συμφιλίωση τῶν δύο κυρίαρχων δυνάμεων, μετὰ τὴν κραυγὴ ἀπελπισίας ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ τὰ χείλη μίας ἀπὸ αὐτὲς –κραυγὴ ποὺ κάποια στιγμὴ ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία θὰ καταγράψει στὸ ἐνεργητικό της– καὶ τὴν πλήρη ἀποτυχία τοῦ παλαιοῦ συστήματος τῆς ἀντιπαράθεσης τῶν δύο κόσμων, θὰ ἐρχόταν μιὰ περίοδος μὲ λιγότερα βάσανα, μιὰ περίοδος πραγματικῆς εἰρήνης καὶ εὐημερίας – ὅμως, συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Καὶ ἐνῶ αἰτία τῆς «συμφιλίωσης» αὐτῆς ὑπῆρξε ἡ ἀνάγκη τοῦ σεβασμοῦ τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων καὶ ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀναγκαιότητας νὰ στηριχτεῖ ὁ καινούριος κόσμος σὲ αὐτὸν τὸν σεβασμό –δίνοντας ἀπόλυτη προτεραιότητα στὴν προστασία τοῦ καταπιεσμένου ἀνθρώπου–, συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Οἱ χθεσινοὶ ἀντίπαλοι φαίνεται σὰν νὰ συμφιλιώθηκαν πρὸς στιγμήν, ὄχι γιὰ ἕναν τέτοιο σκοπό, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ καταπιέζουν ἀνενόχλητα αὐτὸν ποὺ δῆθεν ἤθελαν νὰ προστατέψουν.

Ἡ περίοδος ποὺ περνᾶμε χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἔντονη ἀγωνία, χάος καὶ ἀνασφάλεια. Πολλοί, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, στέκουν χαμένοι ἀπὸ τὴν ἀβεβαιότητα ποὺ τοὺς περιβάλλει, ἀδύναμοι ὄχι μόνο ἐμπρὸς στοὺς βομβαρδισμοὺς –στὴν κυριολεξία– στὰ πολεμικὰ μέτωπα, ἀλλὰ καὶ ἀδύναμοι ἐμπρὸς στοὺς νέας μορφῆς κυρίαρχους, ποὺ ὁρίζουν τὰ λεγόμενα μέσα ἐνημέρωσης καὶ πολλὲς φορὲς ξεπερνοῦν σὲ καταστροφικὴ μανία καὶ ἐκείνους τοὺς θεωρούμενους κυρίαρχους τοῦ πλανήτη μας.

Μετὰ τὸν κλονισμὸ τῆς θρησκευτικῆς πίστης, κλονισμὸ ποὺ ὀφειλόταν στὴν ὑπεροψία τῆς ἐπιστήμης, στὴν ἀφέλεια τῶν διανοούμενων καὶ στὴν ὁμαδικὴ παράκρουση τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔπεφταν θύματα πλάνης σὲ σκοπιμότητες ἢ καὶ σὲ ἀτυχεῖς ἰδεολογικὲς κατευθύνσεις, μετὰ τὴν ἀπόρριψη κάθε ἠθικῆς ἀξίας, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἀκολούθησαν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ὕπαρξή τους δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ μηχανή, μιὰ προέκταση τῆς φύσης ποὺ ὑπόκειται στοὺς ἴδιους νόμους μὲ αὐτήν.

Σήμερα ὅλοι αὐτοὶ δρέπουν τοὺς πικροὺς καρποὺς αὐτῆς τῆς ἀντίληψης ποὺ ὑποχρεώθηκαν νὰ καλλιεργήσουν, συγχρόνως ὅμως βιώνουμε καὶ ἐμεῖς, ποὺ σταθήκαμε ἀπὸ τύχη στὴν ἀντίθετη ὄχθη, τὴν πιὸ σκληρὴ πραγματικότητα. Πρὶν ἀπὸ λίγο ἀκόμη εἴχαμε πιστέψει ὅτι ξεπεράσαμε ὁριστικὰ τὴν ἀγριότητα, ἀλλὰ τὰ πρόσφατα γεγονότα μᾶς διαψεύδουν. Ἡ ἀληθινὴ τραγωδία τῆς ἐποχῆς μας δὲν βρίσκεται τόσο στὰ πρωτοφανῆ γεγονότα ποὺ συμβαίνουν, ὅσο στὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῶν πνευματικῶν καί, κυρίως, τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν τοῦ κόσμου, κατάπτωση ποὺ προσπαθοῦμε καὶ ἐμεῖς, οἱ τελευταῖοι τροχοὶ τῆς ἁμάξης, νὰ μιμηθοῦμε στὶς ἐπιμέρους σχέσεις μας.

Ἡ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πλήρης. Τὰ προβλήματα ἐπιτείνονται καὶ οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί, ποὺ ἱδρύθηκαν ἢ ἱδρύονται γιὰ νὰ τὰ ἐπιλύσουν, τὰ πολλαπλασιάζουν, πολλὲς φορὲς σκόπιμα, γιατὶ αὐτὸ ἐπιβάλλει τὸ κακῶς ἐννοούμενο συμφέρον τῶν ἰσχυρῶν ποὺ ἐξουσιάζουν αὐτοὺς τοὺς ὀργανισμούς.

Σήμερα οἱ ἄνθρωποι, τὰ ἔθνη κ.λπ. δὲν συγκρούονται γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν, ὅπως συνέβαινε ἄλλοτε, συγκρούονται καὶ ὁδηγοῦνται στὴν ὠμὴ βία μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἰσχύ τους καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀλαζονεία τους.

Ἡ ἀνθρωπότητα δὲν πῆρε κανένα μάθημα ἀπὸ ὅ,τι συνέβη καί, ἐνῶ ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔζησαν καὶ εἶδαν νὰ καταρρέουν ὡς ἄχρηστα καὶ ἀνώφελα τὰ ὅσα πίστεψαν ἀκλόνητα, δὲν διδάχτηκαν τὸ παραμικρό. Τὰ ἑκατομμύρια τῶν νεκρῶν ποὺ θυσιάστηκαν, θεληματικὰ ἢ ἀθέλητα, δὲν συγκινοῦν κανέναν.

Καὶ ὅμως, μιὰ σωστὴ αὐτοαξιολόγηση θὰ ἔπειθε τοὺς ἀνθρώπους ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς πλάσματα ποὺ ἀποτελοῦνται ἀπὸ σῶμα, αἰσθήματα καὶ σκέψεις, ἀλλὰ ὅτι μέσα τους κρύβουν ὅ,τι μεγάλο ὑπῆρξε ἢ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει. Μέσα τους κρύβουν –μέσα σὲ αὐτὸ ποὺ λέμε ψυχὴ– ὅλο τὸ μεγαλεῖο, τὶς ἠθικὲς ἀρχές, τὴν πίστη σὲ κάτι καλύτερο, πιὸ δυνατὸ ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο καί, γενικά, μέσα τους κρύβουν τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ βοηθήσουν γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο.

Ἔχουμε λησμονήσει ὅτι ἡ ἀσφαλέστερη, πληρέστερη καὶ ἀδιαφιλονίκητη βάση γιὰ τὴ διατήρηση κάθε κοινωνικῆς δομῆς σὲ ἕνα ἀνεκτὸ ἐπίπεδο, εἶναι ὁ Ἠθικὸς Νόμος. Καὶ ὅτι ὁ Νόμος αὐτὸς πηγάζει ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν ἀρχαία σοφία, αὐτὴν τὴ Σοφία ποὺ ἀφήσαμε τόσο ἐπιπόλαια νὰ χαθεῖ καὶ νὰ λησμονηθεῖ. Ὅσο παραγνωρίζουμε αὐτὸ τὸ πράγμα, ὅσο ἀρνούμαστε τὴν πείρα τῶν αἰώνων, ὁ κόσμος θὰ κυλᾶ στὴ φθορὰ καὶ στὴν ὀδύνη.

Ποτὲ μὰ ποτὲ ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ μπορέσει νὰ δημιουργήσει αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ ὀνειρεύτηκε κάποτε. Καὶ δὲν θὰ μπορέσει, γιατὶ ὁ κόσμος αὐτὸς δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἐργαστήριο ποὺ μᾶς προετοιμάζει γιὰ ἕναν κόσμο διαφορετικό, τὸν κόσμο ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἤρθαμε καὶ στὸν ὁποῖο σύντομα θὰ ἀποδημήσουμε, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε δὲν τὸ θέλουμε, εἴτε τὸ πιστεύουμε εἴτε ὄχι.

Πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι κάθε ἐξωτερικὸ ἀνθρώπινο πρόβλημα εἶναι μιὰ προέκταση ἐσωτερικῶν προβλημάτων καὶ ἀνησυχιῶν, καὶ αὐτὸ ἀφορᾶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους – πλούσιους καὶ φτωχούς, αἰσιόδοξους καὶ ἀπαισιόδοξους κ.λπ. Νὰ γίνει, δηλαδή, κατανοητὸ ὅτι τὰ προβλήματα ποὺ φωλιάζουν στὶς καρδιές μας τότε μόνο θὰ λυθοῦν, ὅταν ἀντιληφθοῦμε ὅτι καὶ ἡ κόλαση καὶ ὁ παράδεισος εἶναι μέσα μας.

Ὅσο ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου δὲν διερωτᾶται καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ δώσει μιὰ ἀπάντηση γιὰ τὸ ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι, ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς του καὶ ποιὸς ὁ προορισμός του, θὰ ζεῖ στὸ σκοτάδι καὶ θὰ σπαταλᾶ ἄσκοπα τὴν ἐνεργητικότητά του, ὑπακούοντας πάντοτε σὲ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ἐξουσιάζουν, σὲ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ἐκμεταλλεύονται.

Εἶναι καιρὸς νὰ θελήσουμε νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, εἶναι καιρὸς νὰ θελήσουμε νὰ γνωρίσουμε τὴν ἀληθινὴ ζωή, εἶναι καιρὸς νὰ αὐτοαποκαλυφθοῦμε. Εἶναι καιρός, τέλος, νὰ πάψουμε νὰ ἐπιτρέπουμε στοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ἐξουσιάζουν καὶ νὰ μᾶς ἐκμεταλλεύονται. Δὲν χρειάζονται πολλὰ πράγματα. Ἂς προσέξουμε μόνο αὐτὲς τὶς παλιὲς ἀλήθειες, ἂς ἐμπιστευτοῦμε τὶς ἐμπειρίες ἐκείνων ποὺ βίωσαν τὶς ἀλήθειες αὐτὲς καὶ ἂς κάνουμε μιὰ στροφὴ πρὸς τὸν ἐσωτερικὸ ἑαυτό μας, πρὸς τὰ μέσα, ἐνσωματώνοντας συγχρόνως στὸ ἐσωτερικὸ ἐπίπεδο ὅλες τὶς ἐξωτερικὲς ἐμπειρίες, δυσάρεστες ἢ εὐχάριστες.

Δὲν ὑπάρχει ἄλλη διέξοδος παρὰ μόνο αὐτὴ ἡ στροφὴ πρὸς τὰ ἔσω, δηλαδὴ πρὸς τὴν πνευματικὴ φύση μας. Ἡ ἀνεπάρκεια τῆς διανόησης, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τῆς φιλοσοφίας εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τῆς ἐπιστήμης εἴτε μὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη μορφή, εἶναι ἤδη διαπιστωμένη, καὶ ἡ ἀνεπάρκεια αὐτὴ ἐπιβάλλει τὴν ἀνάγκη τῆς ἀναζήτησης τῶν παλαιῶν δοκιμασμένων ἀξιῶν, ἐμπλουτισμένων μὲ τὴν πείρα τῶν αἰώνων ποὺ μεσολάβησαν.

Σὲ αὐτοὺς ἰδιαίτερα τοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, ἡ ἀναζήτηση αὐτὴ ἔχει μεγαλύτερη ἀξία, γιατὶ ἡ γνώση ὅτι ἀνώτεροι νόμοι καὶ δυνάμεις κυβερνοῦν τὸν κόσμο λυτρώνει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἀπελπισία καὶ τοὺς δίνει ἐλπίδα.

Τὸ ἀνθρώπινο ἐγώ, ὁ μικρὸς ἐξωτερικὸς ἑαυτός μας –αὐτὴ ἡ συσσώρευση παντοειδῶν γνώσεων, ἀπόψεων, ἰδεῶν καὶ συναισθημάτων– πρέπει νὰ ὑποχωρήσει, πρέπει νὰ ἀποδεχθεῖ τὴ μία καὶ μόνο γνώση. Νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν κυριαρχία τῶν αἰσθήσεων καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν κυριαρχία τοῦ νοῦ, τοῦ νοῦ ποὺ εἶναι προέκταση τοῦ Ὑπέρτατου Νοῦ ποὺ ὀνομάζουμε Θεό.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ ἐπιστήμη –ποὺ πρώτη μὲ τὴν ὑπεροψία της καὶ τὴν ἀλαζονεία της, ὅπως ἔχουμε πεῖ, συνέβαλε στὴν ἀπώθηση τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος– ἀρχίζει τώρα νὰ παρέχει τὶς ἀποδείξεις ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ ἐνισχυθεῖ ἡ πίστη.176

Γιὰ πάρα πολὺ καιρὸ οἱ ἄνθρωποι πίστευαν –καὶ πολλοὶ τὸ πιστεύουν ἀκόμη– ὅτι ἕνας ἀνώτερος σκοπὸς στὴ ζωή τους δὲν παίζει κανέναν ρόλο καὶ δὲν λύνει κανένα πρόβλημα. Χρειάστηκε νὰ ἔρθουμε στὴν κατάσταση ποὺ εἴμαστε τώρα γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει χωρὶς τὸν ἀνώτερο σκοπό, χωρὶς ἀνώτερα ἰδανικά, χωρὶς ἀξίες.

Ἡ τεχνικὴ πρόοδος ἔχει προχωρήσει σὲ σημεῖο ἐπικίνδυνο καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀποφευχθεῖ τὸ μοιραῖο, δηλαδὴ ἡ πλήρης καὶ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή. Θὰ πρέπει νὰ ἐπέλθει ἡ ἰσορροπία διὰ τῆς παράλληλης πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς προόδου. Ἡ ἐπικράτηση τῶν ὑλικῶν στοιχείων στὴ ζωή μας ἔχει φτάσει σὲ ὑπερβολὴ καὶ ἡ νοοτροπία τοῦ θετικισμοῦ ἔχει διαποτίσει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου σὲ βαθμὸ ἀφόρητης μονομέρειας.

Ἡ ἐπαναφορὰ τῶν αἰώνιων Νόμων καὶ ἡ ἀποκάλυψη τῶν παγκόσμιων προτύπων πρέπει νὰ γίνει τὸ κύριο μέλημά μας. Οἱ Γραφές, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς ὅλοι οἱ παλιοὶ πνευματικοὶ δάσκαλοι, εἴτε Ἅγιοι εἶναι αὐτοὶ εἴτε ἐπιστήμονες εἴτε καλλιτέχνες, πρέπει νὰ ξαναγίνουν τὰ πρότυπα πάνω στὰ ὁποῖα θὰ βαδίσουμε. Ὀφείλουμε νὰ ἐπωφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ διεισδυτικότητά τους στὴν ἐσωτερικὴ πλευρὰ τῶν πραγμάτων, ἀπὸ τὴ βεβαιότητά τους γιὰ τὴν Ἀλήθεια καὶ ἀπὸ τὶς πολύτιμες πνευματικὲς ἐμπειρίες τους.

Ὅσο κοιτᾶμε γύρω μας, τόσο διαπιστώνουμε τὸν ξεπεσμό μας, τόσο διαπιστώνουμε τὴ βία, τὴν τρομοκρατία, τὴ γελοιότητα, τὴν ἀναξιοπρέπεια. Διαπιστώνουμε ὅτι ὄχι μόνο γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ κάθε εἴδους βία καὶ διαστροφή, ἀλλὰ ὅτι καὶ διδάσκεται σὲ ἐμᾶς καὶ στὰ παιδιά μας καθημερινά, σὲ εἰκοσιτετράωρη βάση, μέσα στὰ ἴδια μας τὰ σπίτια μὲ τὰ λεγόμενα μέσα ἐνημέρωσης κ.λπ.

Ἂς μὴ ντραπεῖ κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ γονατίσει καὶ νὰ προσευχηθεῖ ἢ νὰ βυθιστεῖ σὲ περισυλλογή. Ἂς μὴ ντραπεῖ κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ εὐχηθεῖ καὶ νὰ ζητήσει τὴ γρήγορη ἀλλαγή, τὴ σωτηρία, ποὺ βρίσκεται, ὅπως εἴπαμε, στὴν ἀρχαία σοφία, ἡ ὁποία μᾶς ἀποκαλύπτει τὰ μύχια τῆς ψυχῆς μας.

Ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ κοιτάξει ἀντικειμενικὰ τὴν τωρινὴ ζωή του καὶ ἀναλυτικὰ τὸ παρελθόν του καὶ σιγὰ-σιγὰ νὰ ἀποκτήσει πρῶτα τὴν κατανόηση καὶ μετὰ τὴν κυριαρχία πάνω στὴν ἴδια του τὴ ζωή.

Αὐτὸ ποὺ οἱ φωτισμένοι ἄνθρωποι ἀνακάλυψαν, αὐτὲς τὶς σοφίες ποὺ ἐκεῖνοι βίωσαν, αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ ἐκεῖνοι διαισθητικὰ ἀποκάλυψαν ὀφείλουμε καὶ μποροῦμε νὰ τὸν ἀνακαλύψουμε καὶ πάλι στὴν ἐποχή μας. Ὁ Θεὸς ζεῖ καὶ θὰ ζεῖ πάντοτε ἀνάμεσά μας, μέσα σὲ ἐμᾶς καὶ γύρω ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ἡ φωνὴ ἐκείνων ποὺ ἔχουν συνειδητοποιήσει ἢ συνειδητοποιοῦν τὴν Παρουσία Του μπορεῖ νὰ ἀκουστεῖ καὶ ἀπὸ ζωντανὰ χείλη, καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ χείλη ἐκείνων ποὺ στὸ παρελθὸν ἀποκάλυψαν τὴν Ἀλήθεια. Κάθε βιβλίο ποὺ μᾶς βοηθᾶ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν ἀλήθεια, ἄσχετα ἂν γράφτηκε χθὲς ἢ σήμερα, ἐπιτελεῖ τὸν ἴδιο σκοπό, παρέχει τὴν ἴδια βοήθεια σὲ ἐκείνους ποὺ τὴν ἀποζητοῦν – καὶ πρέπει νὰ τὴν ἀποζητοῦμε ὅλοι.

Ἡ ἐποχή μας εἶναι μιὰ πρόκληση, μιὰ προτροπὴ σὲ καθένα μας ξεχωριστὰ καὶ σὲ ὅλους μαζὶ νὰ ἀναζητήσουμε ἕνα προσωπικὸ καταφύγιο καὶ νὰ ἐγκαταλείψουμε μιὰ γιὰ πάντα «τὴν προστασία» ποὺ μᾶς παρέχει ἡ πολιτικὴ ἢ ὁποιοσδήποτε ἄλλος αὐτοαποκαλούμενος προστάτης μας. Ὁ καθένας μας ὀφείλει νὰ προσπαθήσει γιὰ τὴν ἀλλαγὴ ἐξωτερικὰ καί, κυρίως, ἐσωτερικὰ καὶ νὰ μὴν ἐπαφίεται στοὺς ἄλλους νὰ τὸν φροντίζουν ἢ δῆθεν νὰ τὸν βοηθοῦν. Κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσει μόνος τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ διαπιστώσει γρήγορα ὅτι ἡ μόνη βοήθεια ποὺ μπορεῖ νὰ περιμένει βρίσκεται μέσα του. Πρέπει νὰ ἀποδεχθοῦμε, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ὅτι ὑπάρχουν στοιχειώδεις πνευματικὲς ἀξίες καὶ κάποια ἀνώτερη Δύναμη ποὺ ὄχι μόνο δημιούργησε τὸ Σύμπαν, ἀλλὰ καὶ δίνει ζωή, συνέχει καὶ προνοεῖ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας.

Πρέπει νὰ γίνει κατανοητό, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ὅτι αὐτὸς ἐδῶ ὁ κόσμος ὅπου ζοῦμε δὲν εἶναι παρὰ ἕνας τόπος προσωρινῆς διαμονῆς καὶ ὄχι μιὰ μόνιμη κατοικία, εἶναι μιὰ πρόσκαιρη περιπέτεια ποὺ ὑφίσταται μόνο καὶ μόνο γιὰ τὴν ἐξέλιξή μας καὶ τὴν πληρέστερη κατανόηση τῆς ζωῆς γενικά.

[…] ὁμολογήσαντες ὅτι ξένοι καὶ παρεπίδημοί εἰσιν ἐπὶ τῆς γῆς. (Ἀπ. Παύλου, Πρὸς Ἑβραίους 11:13)

Ὁ Ἀβραὰμ καὶ ἡ Σάρρα, μεταξὺ ἄλλων, ὁμολόγησαν ὅτι εἶναι ξένοι καὶ περαστικοὶ πάνω στὴ Γῆ. Ἡ κατανόηση αὐτῶν θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀντιληφθοῦμε καὶ νὰ ἀποδεχθοῦμε πληρέστερα τόσο τὴν ἀνεπάρκεια τῶν δικῶν μας ἀνθρώπινων ἀξιῶν γιὰ τὴν ἐξύψωσή μας, ὅσο καὶ τὴ φαινομενικὴ ἀντινομία ποὺ ὑπάρχει πράγματι τόσο στὸν ἐσωτερικό μας κόσμο ὅσο καὶ στὸν ἐξωτερικό.

Ὅταν κατανοήσουμε ὅτι δὲν ἤρθαμε σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε τὰ μέσα ἐπιβίωσής μας, νὰ καλοπεράσουμε καὶ νὰ ἀναπαραχθοῦμε, ὅταν πάψουμε νὰ λέμε ὅτι ἐκπληρώσαμε τὸν προορισμό μας γιατὶ ἔτυχε νὰ κάνουμε κάποια οἰκογένεια καὶ παιδιὰ καὶ φροντίσαμε ἀρκετὰ καὶ τὸν σύντροφό μας καὶ τὰ παιδιά μας, τότε θὰ ἔχουμε κάνει τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός. Θὰ ἔχουμε ξεφύγει ἀπὸ τὶς ἀρετὲς ποὺ ὅμοιές τους καὶ καλύτερες ἔχουν καὶ τὰ ζῶα, καὶ θὰ βαδίζουμε πρὸς μιὰ ὑψηλότερη πνευματικὴ συνειδητοποίηση, ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσει βαθμιαῖα τὴ σταθερότητα καὶ τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καί, ἀργότερα, θὰ ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδό μας στοὺς ἄφθαρτους καὶ ἀμόλυντους θεϊκοὺς κόσμους.

Ὁ θλιβερὸς ἄνθρωπος τοῦ καιροῦ μας προτιμᾶ νὰ ζεῖ κάτω ἀπὸ τοὺς θορύβους καὶ τὸν ἴλιγγο τῆς ταχύτητας, περνᾶ τὸν καιρὸ σὲ μιὰ ἀγωνιώδη ἀναζήτηση ἀσήμαντων πραγμάτων. Ἐπιζητᾶ τὴ συντροφιὰ τῶν ἄλλων, ὄχι ἀπὸ ἀνάγκη ἐπικοινωνίας καὶ συνδιαλλαγῆς, ἀλλὰ ὡς διέξοδο στὴν πλήξη καὶ στὴν ἀνία του, καὶ γιατὶ εἶναι ἀνίκανος νὰ διαθέσει λίγο χρόνο στὴν ἀναζήτηση ἐκείνης τῆς γαλήνης ποὺ κρύβει μέσα του, ἐκείνης τῆς γαλήνης ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἱκανὴ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ἐπιθυμητὴ λύση. Καὶ αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς εἶναι μιὰ ἑκούσια ἐπιλογή.

 


176 Βλ. Βιβλίο Α΄, Ἄφθαρτα, «Θρησκεία καὶ Ἐπιστήμη».

ΚΕΦΑΛΑΙΑ